Archief Traumakunst: Visuele Documentatie van Institutioneel Verraad

Een collectie van 360 kunstwerken (2019-2025) ontstaan uit geleefde ervaring, isolatie en het doorbreken van decennialang zwijgen.

Achtergrond van het werk

In Nederland is weinig zo diepgaand genegeerd als het institutioneel geweld binnen de jeugdzorg en het pleegzorgsysteem. Ondanks talloze commissies en onderzoeken blijft er een oorverdovende stilte heersen — vanuit de overheid, de instanties en de GGZ.  Deze stilte is het ultieme verraad. Hoewel er inmiddels een basiserkenning is voor wat duizenden kinderen decennialang is aangedaan, ontbreekt nog altijd een weg naar herstel.

Voor velen schoot de jeugdzorg niet alleen tekort; het maakte hen kapot. In plaats van nieuwe kansen en deelname aan de samenleving, stuiten zij op afwijzing, isolatie en nog meer stilte. Vanuit deze stilte heb ik het Trauma Archief gecreëerd. Tussen 2019 en 2025 bracht ik een collectie van 360 kunstwerken voort die spreekt waar woorden werden onderdrukt en genegeerd. Het maken van deze trauma-informed kunst is geen keuze, maar een noodzaak — een manier om het verleden te verwerken en de kracht te vinden om door te gaan.

Institutioneel Verraad

Wanneer de staat haar macht gebruikt om gezinnen te ontmantelen — en de banden tussen kinderen, ouders en hun thuis doorsnijdt onder het mom van 'superieure zorg' — doet zij een plechtige belofte aan het kind, de ouders en de samenleving. In de praktijk is deze macht echter ingezet voor een beleid van uitwissing: een poging om kinderen van zogenaamde 'ongeschikte ouders' met systemisch geweld te kneden tot 'fatsoenlijke burgers'.

Ik spreek mij uit tegen het onzichtbare, structurele geweld, de langdurige sociale isolatie en de vernietiging en vervorming van gender, identiteit, seksualiteit en de  overheidssystemen die weigeren verantwoordelijkheid te nemen voor de schade die zij aanrichten. In plaats daarvan past de staat gaslighting toe op slachtoffers over het diepe trauma dat is toegebracht aan hun (veranderde)  identiteit en gevoel van verbondenheid. Door slachtoffers de schuld te geven van de emotionele littekens die zijn ontstaan in een toxische, klinische omgeving, laat de staat degenen die uit de jeugdzorg komen in de steek — voor het leven. Ik noem dit Institutioneel Verraad.

Rauwe Kunst (Raw Art)

Door mijn levensomstandigheden heb ik nooit een formele (kunst)opleiding genoten. Mijn traumakunst is direct, rauw en indringend, omdat ik nooit heb geleerd de waarheid te verbergen achter abstractie. Dit archief documenteert mijn strijd en de wanhoop van mijn ervaringsdeskundigheid — in het bijzonder het feit dat ik, hoewel geboren als jongen, gedurende mijn bijna 14 jaar in de pleegzorg gewelddadig  als zodanig werd onderdrukt en bestreden. Dit archief staat als een getuigenis van een overlevingsproces, gecreëerd zonder enige steun van de samenleving of de geestelijke gezondheidszorg.

Thema's in het archief:

• Het vacuüm van identiteit: Navigeren door het leven na de pleegzorg en het verlies van ouders, broers, zussen, familie en thuis.
• Hechtingsproblematiek en institutionele methoden: De gevolgen van gedwongen scheiding van de moeder in staatsinstellingen in de jaren '50 en '60. Dit leidde later tot gaslighting door instanties, waarbij slachtoffers de schuld kregen van hun niet-normatieve gevoelens. (Zie ook het project "Without Madonna, Tim draws back" op deze website).
• Antisemitisme en politiegeweld: Een reactie op naoorlogse antisemitische retoriek en methoden gebruikt door de Nederlandse politie tegen gemarginaliseerde minderheden zonder vertegenwoordiging. Gerechtigheid is dood wanneer autoriteiten de echo's van de Holocaust gebruiken om degenen te terroriseren die door de wet opzettelijk  niet worden genoemd. De jaren '80 waren een van de meest gewelddadige periodes in de naoorlogse geschiedenis van de politie in Nederland, met ernstige schendingen van de mensenrechten (EVRM art. 3).
• Verraad in de GGZ: Het negeren van politiegeweld als misdaad, maar het afdoen als 'bijkomende schade' voor 'een goed doel'.  Geweld in de jeugdzorg werd eveneens simpelweg beschouwd als 'domme pech'.